نقش چراغ‌های روشنایی روز موتورسیکلت در کاهش تصادفات: یک مرور ادبیات

3.1. آمار تصادفات و آسیب‌پذیری

این مرور به آمار هشداردهنده‌ای استناد می‌کند تا آسیب‌پذیری موتورسواران را برجسته کند:

3.2. پدیده "نگاه کردم اما ندیدم"

یک رشته مشترک در گزارش‌های تصادف، ادعای راننده دیگر مبنی بر "من موتورسیکلت را ندیدم" است. این امر اغلب به کوری ناشی از بی‌توجهی یا کوری ناشی از تغییر در محیط‌های ترافیکی پیچیده نسبت داده می‌شود. قابلیت دید کم موتورسیکلت در پنجره زمانی حیاتی تصمیم‌گیری، توجه راننده را جلب نمی‌کند و منجر به مانورهایی مانند پیچیدن از مسیر موتورسیکلت می‌شود.

4.1. سازوکارهای عمل

DRLها از طریق چندین سازوکار بصری، قابلیت دید را افزایش می‌دهند:

• کنتراست درخشندگی: منبع نور، تفاوت روشنایی بین موتورسیکلت و پس‌زمینه محیطی را افزایش می‌دهد.
• ادراک حرکت: یک نور متحرک نسبت به یک شکل تاریک متحرک، آسان‌تر توسط دید محیطی تشخیص داده می‌شود.
• تشخیص زودهنگام: فاصله و زمانی که موتورسیکلت برای اولین بار مشاهده می‌شود را افزایش می‌دهد و زمان واکنش بیشتری فراهم می‌کند.

4.2. تأثیر کمی بر ریسک تصادف

یافته اصلی این مرور، کاهش قابل توجه ریسک تصادف مرتبط با استفاده از DRL است. داده‌های ترکیبی از مطالعات مختلف نشان می‌دهد که روشن کردن چراغ‌های جلو در طول روز:

• یک "رویکرد تأثیرگذار و مؤثر" برای کاهش نرخ برخورد است.
• موفق می‌شود ریسک تصادف موتورسیکلت را تقریباً 4% تا 20% کاهش دهد.

این بازه احتمالاً تفاوت‌های در روش‌شناسی مطالعه، نرخ پایه تصادفات، شرایط ترافیکی و نحوه اجرای DRL (داوطلبانه در مقابل اجباری) را منعکس می‌کند.

7.1. جزئیات فنی و مدل‌سازی قابلیت دید

اثربخشی یک DRL را می‌توان با سهم آن در کنتراست بصری هدف مدل کرد. یک مدل ساده‌شده برای آستانه تشخیص شامل تابع حساسیت کنتراست (CSF) سیستم بینایی انسان است. قابلیت تشخیص را می‌توان به کنتراست بین موتورسیکلت (با درخشندگی DRL $L_{m}$) و پس‌زمینه آن ($L_{b}$) مرتبط کرد:

$C = \frac{|L_{m} - L_{b}|}{L_{b}}$

جایی که $C$ کنتراست وبر است. یک DRL به طور قابل توجهی $L_{m}$ را افزایش می‌دهد، در نتیجه $C$ را افزایش داده و زمان تشخیص $t_d$ را کاهش می‌دهد، که با توجه به زمان ادراک-واکنش راننده و فاصله ترمز، برای اجتناب از برخورد حیاتی است. احتمال تشخیص به موقع $P_{detect}$ را می‌توان به عنوان تابعی از کنتراست و زمان مفهوم‌سازی کرد:

$P_{detect}(t) \propto f(C, t, \text{شلوغی بصری})$

DRLها این تابع را به سمت بالا جابجا می‌کنند و $P_{detect}$ را برای هر زمان معین $t$ قبل از تعارض بالقوه افزایش می‌دهند.

7.2. چارچوب تحلیل: یک مطالعه موردی فرضی

ارزیابی تأثیر یک قانون اجباری DRL در "کشور X" را در نظر بگیرید.

چارچوب:

1. تحلیل پایه: جمع‌آوری 3 تا 5 سال داده پیش از قانون در مورد تصادفات چندوسیله‌ای روزانه موتورسیکلت.
2. مداخله: اجرای استفاده اجباری DRL برای همه موتورسیکلت‌ها.
3. تحلیل پس از مداخله: جمع‌آوری 3 تا 5 سال داده تصادف پس از قانون.
4. گروه کنترل: استفاده از تصادفات تک‌وسیله‌ای موتورسیکلت (جایی که قابلیت دید برای دیگران کمتر مرتبط است) یا تصادفات روزانه شامل سایر انواع وسایل نقلیه به عنوان کنترل برای در نظر گرفتن روندهای کلی ایمنی ترافیک.
5. مدل: اعمال یک تحلیل سری زمانی قطع‌شده (ITS) یا یک مدل تفاوت در تفاوت‌ها برای جداسازی اثر قانون DRL.
   مدل ساده‌شده: $Y_{t} = \beta_0 + \beta_1 \cdot \text{Time}_t + \beta_2 \cdot \text{Law}_t + \beta_3 \cdot \text{TimeAfterLaw}_t + \epsilon_t$
   جایی که $Y_t$ نرخ تصادف در زمان $t$ است، $\text{Law}_t$ یک متغیر مجازی برای دوره پس از قانون است، و $\beta_2$ اثر فوری قانون را تخمین می‌زند.

7.3. کاربردها و جهت‌گیری‌های آینده

آینده قابلیت دید موتورسیکلت فراتر از چراغ‌های ساده همیشه روشن است:

• DRLهای تطبیقی: سیستم‌هایی که شدت را بر اساس نور محیط، آب‌وهوا (مه، باران) و سرعت تنظیم می‌کنند.
• ارتباط وسیله نقلیه با همه چیز (V2X): موتورسیکلت‌هایی که موقعیت خود را به وسایل نقلیه نزدیک پخش می‌کنند و یک لایه "قابلیت دید" دیجیتال مستقل از شرایط بصری ارائه می‌دهند.
• واقعیت افزوده (AR) برای رانندگان: شیشه‌های جلوی AR که کاربران آسیب‌پذیر جاده، از جمله موتورسیکلت‌ها را در میدان دید راننده برجسته می‌کنند.
• سیستم‌های ایمنی یکپارچه: اتصال DRLها به سنسورهای اینرسیایی به طوری که در هنگام ترمز اضطراری یا کج شدن شدید، چراغ‌ها می‌توانند چشمک بزنند یا الگو را تغییر دهند تا وضعیت اضطراری را علامت دهند.
• علم مواد: توسعه مواد بازتابنده با دید بالا و فوتولومینسانس برای تجهیزات راننده و سطوح وسیله نقلیه که در کنار DRLها عمل می‌کنند.

هدف، یک رویکرد چندلایه است که در آن روشنایی غیرفعال (DRLها) لایه بنیادین است، که توسط سیستم‌های الکترونیکی و ارتباطی فعال تقویت می‌شود تا یک پوشش ایمنی قوی ایجاد کند.